Ο θεός μας θέλει να χαιρόμαστε.
Προσωπική μας επιλογή, να κατευθυνθούμε όπου θέλουμε και γνωρίζουμε ότι υπάρχει η όντως Ζωή.
Ο πνευματικός λόγος, ακόμη, πλουσιώς διατίθεται στην πατρίδα μας.
Το "μοναστήρι" ή η "αδελφότητα", δεν είναι το άλλοθι ή το Υπαρξιακό μας μπουντρούμι, αλλά τα άνθη απ' τα οποία θα συλλέξουμε ο καθένας μας, τους Θείους χυμούς.
Το πουλί είναι ελεύθερο και πετά σέ όποιο άνθος επιθυμεί.
Η ταμπέλα του "οργανωσιακού" ή του "φιλελεύθερου-ενοριακού", είναι θελξίπικρα πνευματικά ναρκωτικά του δήθεν...
Μπορούμε να συλλέξουμε από το κάθε περιβάλλον το καλό; Μακάρι, άμποτε!
Το κακό ΔΕΝ έχει υπόσταση, διότι είναι η άρνηση του καλού.
"...ο λόγος ο του σταυρού, τοις μεν απολλυμένοις μωρία εστί, τοις δε σωζομένοις Δύναμις Θεού εστί..."
Η κατάκριση είναι το χειρότερο αμάρτημα.
Ο καθένας προσπαθεί για το καλύτερο δυνατό, με καλή προαίρεση.
Ουδείς αναμάρτητος, μόνο ΕΙΣ.
Πολλά τα μονοπάτια που οδηγούν στην κορυφή της θέας του Θεού.
Ο καθένας έχει το μοναδικό του ανεπανάληπτο ΠΡΟΣΩΠΟ (και ουχί προσωπείο).
"Γνώσεσθε την Αλήθεια, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς"
"..επ' ελευθερία εκλήθητε, μη γίνεσθε δούλοι ανθρώπων, αλλά μόνο Θεού"
Τετάρτη 18 Μαρτίου 2009
Τετάρτη 11 Μαρτίου 2009
Θάνατος. Τέρμα ή Αρχή ;!;!;!;
Τί λοιπόν;
Τι λοιπόν; Της ζωής μας το σύνορο
θα το δείχνει ένα ορθό κυπαρίσσι;
Κι απ' ό,τι είδαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε
τάφου γη θα μας έχει χωρίσει;
Ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε,
τούτο μόνο Ζωή μας το λέμε;
Κι αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε
και χαμένο στους τάφους το κλαίμε;
Σ' ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε
της ζωής μας ο κόσμος τελειώνει;
Τίποτε άλλο; Στερνό μας απόρριμα
το κορμί που σκορπιέται και λιώνει;
Κάτι ανέγγιχτο, ανάκουστο, αθώρητο
μήπως κάτω απ' τους τάφους ανθίζει
κι ό,τι μέσα μας κρύβεται αγνώριστο
μήπως πέρ' απ' το θάνατο αρχίζει;
Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα
γλυκοχάραμ' αυγής είναι πέρα
κι αντί να 'ρθει μια νύχτ' αξημέρωτη
ξημερώνει μι' αβράδιαστη μέρα;
Μήπως είν' η αλήθεια στο θάνατο
κι η ζωή μήπως κρύβει την πλάνη;
¨Ο,τι λέμε πως ζει μήπως πέθανε
κι είν' αθάνατο ό,τι έχει πεθάνει;
(ποίημα του Γ.Δροσίνη)
Τι λοιπόν; Της ζωής μας το σύνορο
θα το δείχνει ένα ορθό κυπαρίσσι;
Κι απ' ό,τι είδαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε
τάφου γη θα μας έχει χωρίσει;
Ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε,
τούτο μόνο Ζωή μας το λέμε;
Κι αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε
και χαμένο στους τάφους το κλαίμε;
Σ' ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε
της ζωής μας ο κόσμος τελειώνει;
Τίποτε άλλο; Στερνό μας απόρριμα
το κορμί που σκορπιέται και λιώνει;
Κάτι ανέγγιχτο, ανάκουστο, αθώρητο
μήπως κάτω απ' τους τάφους ανθίζει
κι ό,τι μέσα μας κρύβεται αγνώριστο
μήπως πέρ' απ' το θάνατο αρχίζει;
Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα
γλυκοχάραμ' αυγής είναι πέρα
κι αντί να 'ρθει μια νύχτ' αξημέρωτη
ξημερώνει μι' αβράδιαστη μέρα;
Μήπως είν' η αλήθεια στο θάνατο
κι η ζωή μήπως κρύβει την πλάνη;
¨Ο,τι λέμε πως ζει μήπως πέθανε
κι είν' αθάνατο ό,τι έχει πεθάνει;
(ποίημα του Γ.Δροσίνη)
Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2009
Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2009
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)